Diamont Beach

Fred had vreselijk romantische en grootse ideeën over Diamont Beach.

Grote ijsblokken zouden op het zwarte strand liggen te schitteren; gegarandeerd mooie plaatjes. Het stormt als we erheen rijden, de combi heeft er weinig last van. Dat valt mee. Als Diamont Beach opduikt zien we twee gigantische parkeerplaatsen. Ze zijn aardig vol. Na wat manoeuvreren parkeren we langs een stoeprand. 

Eerst lopen we naar het zwarte strand. Bij een zielig ijsblokje, van 25 cm in diameter, verdringen 10 tallen mensen zich voor een selfie. Alle nationaliteiten zijn aanwezig. Chinees, Japans, Duits, Noors, Zweeds, Frans en ga zo maar door. De ijsblokken, die op Diamont beach terecht komen zijn afgebroken van de gletsjer Breidamerkurjökull en worden met het smeltwater meegevoerd naar de zee.

 We lopen naar de andere kant van de weg naar de monding van de gletsjer. Hier rijzen enorme ijsblokken als prachtige sculpturen uit het water omhoog en drijven als een grote vloot op de rivier. Af en toe scheurt er een stuk af, dat met een plons de hele boel in beweging zet en dan als een onderzeeër langzaam omhoog komt. Een magnifiek gezicht. Sommige blokken zijn prachtig blauw, andere transparant door het zonlicht.

                                                                                                                                 

Langs de parkeerplaats de nodige commercie, fish en chips, excursies naar de gletsjer of een vaart met een amfibi voertuig.

Helaas is het ook hier weer erg druk, hoe moet dat zijn in het hoogseizoen? We besluiten tot tegen de avond te wachten.  Caravan dicht en slapen maar. Hij is heerlijk geluiddicht. Na de avondmaaltijd een nieuwe poging, die is meer geslaagd. Het licht is veel mooier. Er is een man die het water ingaat voor een foto bij een ijsschots. Hij liever dan ik. Het zal hem wel een biertje opleveren van zijn vrienden, die langs de kant staan te joelen. 

Nu vliegt de tijd echt voorbij, de parkeerplaats is aardig leeg. Onze auto staat ingeklemd door grote transport wagens, die mogelijk de nacht daar doorbrengen. De eerst volgende camping is 50 km verder, hier komen we tegen 12 uur s’avonds aan.

Tijdens zo een tour kom je een aantal mensen tegen die ahw meerijden. Je ziet ze bij de highlights of op de camping. Je wisselt ervaring uit en zo kwamen we te weten dat de binnenlanden nog onbegaanbaar zijn tot eind Juni. Jammer maar er is nog genoeg te zien.

De campings zijn vaak goed geoutilleerd, met een keuken, die verwarmd is. Dit is een uitkomst voor de vele tent kampeerders. De douche moet je apart betalen. De camping wordt beheerd door een “gras” beheerder. Waag het niet op het gras te staan altijd op het gravel. Gras is hier kostbaar. 

                              

Vandaag is het heerlijk weer. Temperatuur net onder de 20 graden. Veel schaars bedekte mensen op de camping genietend van de zon. We hebben gewandeld, de auto weer eens opnieuw ingeruimd en in het zonnetje gezeten. Pannenkoeken staan op het menu.

29 mei van Seydisfjordur naar Holmer.

 Van Seydisfjordur naar Stafafell Nature camping.

We hebben besloten om eerst de zuidelijke ringweg te nemen. Het toeristen seizoen is nog niet in volle gang, dus hopen we dat het rustiger is op de weg dan over twee weken.

Meestal komen campers en huurauto’s uit de richting van Reykjavik. Wij gaan tegen de stroom in.

Gisteren was het schitterend weer voor IJslandse begrippen. Flink wat zon, de wind was inmiddels gaan liggen. Zoals ieder IJsland kenner zegt het is hier mooi. Soms heeft het een hoog Noorwegen gehalte. Sneeuwvelden op de bergen. Heel veel watervallen. 

Dan weer is het echt IJsland met gigantische rots partijen ontstaan door vulkanische uitbarstingen,10 miljoen jaar geleden. Lava stroomde van de berg en legt een dikke laag vulkanische as van 100 tot 800 graden. De hete as smolt samen met de ondergrond en vormde een dikke rots laag ignimbriet. De groene kleur van de rotsen is ontstaan door chloride mineralen, die gevormd zijn tijdens het stollingsmiddel proces. Ignimbriet is vrij zeldzaam in IJsland. 

s’Avonds vinden we een plaatsje bij een hotel in Breidalsvik. Hier mogen we gratis staan en krijgen we drinkwater.

s’Ochtends vroeg vertrokken. In het plaatsje  Djúpivogur doen we boodschappen.

 

.
We hadden gezien dat hier een kunstwerk staat van Sigidur Guômundsson. Eggin heet het of ‘De eieren van Merry Bay’. Alle eieren zijn even groot en vertegenwoordigen de plaatselijke vogels. Alleen het ei van de roodgeel duiker is groter. Dit is de nationale vogel van Djúpivogur.

 

Als we weer verder rijden worden we getrakteerd op een kudde rendieren, die de weg oversteken. Later op de dag zie ik ook nog her en der een eenzaam rendier.

Langs de kustroute wederom mooie landschappen. Zwart zand, watervallen, bergen, prachtige kust,  alles is erbij. Stoppen kan niet overal. De weg is niet breed en onze combi is best lang. Dus als er een parkeerplaats is sta je meteen met anderen. Een Frans echtpaar uit Parijs zit heerlijk aan de zalm en hard gekookte eieren. 

.

                                       

                                                           

Die maken er samen een feestje van. Hij is nieuwsgierig naar de caravan en we laten hem zien. Na een praatje lopen we verder. 

Op dit ogenblik staan we bij een paarden farm. Het zou een camping zijn, maar de voorzieningen zijn abominabel. Morgen gaat het weer stormen. Nu ja dan zien we wel hoe verder. 

We zijn reuze blij met al het gedroogde eten. Het smaakt uitstekend en in een mum van tijd heb je een volwaardige maaltijd op tafel.  Echt handig. 

29 mei, Jarig. We wachten de dag gewoon af en zien wat er komt. 

Voordat je het weet ben je weer een paar dagen verder. Fred wil een bepaalde foto maken die hij ooit op internet gezien heeft. Een prachtige plaat van de berg in Vestrahorn bij Stokksnes. Daarvoor slaan we een onverharde weg in en komen uit bij een café met de mooie naam Viking café. Al snel blijkt dat dit volkomen uitgehaald is. Om op het strand te mogen betaal je 8€ pp. 2 koffie met iets erbij 30€. Het is er druk. Bussen en auto’s op de parkeerplaats. We voelen ons bekocht dus rijden we verder en vinden dan ook weer heel mooie vergezichten een stukje verderop.

.

Om de uitlopers van de Vatnajökull gletsjer te zien rijden we richting Hòlmer. Ze heten Fláajökull, Heinabergsjökull, en Skálafellsjökull. De ‘lonely planet’ geeft een onverharde weg aan. We besluiten om ergens langs de kant te blijven een tukkie te doen en vanavond als het licht beter is er verder zonder caravan heen te rijden. Slim achteraf, want de weg is behoorlijk bobbelig. Pas tegen elf uur gaat de zon onder. Als we terug zijn warmen we op met chocolademelk, bekijken onze foto’s en gaan plat. 

Nog een paar foto’s.

24 mei 2023 Seydisfjordur.

Het inschepen ging redelijk snel. Er kunnen 800 auto’s op de boot of 130 vrachtauto’s. Op de kade hadden we al een mix gezien van allerlei vervoermiddelen. De kleinste was een driewieler in de vorm van een smart. Natuurlijk stonden er ook gigantische campers op hoge wielen. Veel auto’s met daktenten en heel kleine busjes. Die zie je hier toch veel, het zijn dan Renault cangoos, Dacia dokkers of Peugeot Partners. Ze bouwen er een bed in. Soms staat hier ook een daktent op, maar bij slecht weer slapen ze binnen. Ik vraag me dan altijd af hoe ze dat doen met hun spullen. Als je dit met onze situatie vergelijkt zitten we riant. Het eten aan boord was goed. Veel vis en vlees. Groenten die niet doorgekookt waren. Voor het ontbijt kregen we een upgrade. Nu konden we kiezen uit sapjes, yoghurt, pannenkoekjes, eieren een veelvoud aan kaas en vleesbeleg. En allerlei zoetigheden. We hebben ons niet ingehouden.

 De eerste stop was in de Faroer, Torshavn. We konden van boord en hadden vier uur tijd om rond te snuffelen. Het centrum (Tinganus ) is oud, veelal houten huizen. Hier huisvestte het Faroer parlement tot 1852. Tinganus was ook een centrale handelsplaats met grote pakhuizen die bij de brand van 1673 verloren zijn gegaan. .

,

. '

.

 Om 12 uur zijn we weer aan boord om de tocht voort te zetten. Nu wordt de zee ruiger. We hadden al een bodem zeeziekte pillen genomen. Je wordt er echter enorm moe van, dus geslapen tot het avondeten. Daar hadden we beide minder trek in. Het was ook duidelijk minder druk dan de vorige dagen. Na tafel naar bed en slapen tot de volgende ochtend. Om 10 uur IJslandse tijd, de klok loopt twee uur achter, komen we in de haven aan. We rijden meteen door naar de camping en wandelen door de “stad”. Seydisfjordur. Er staat een blauwe kerk, het pad erheen is geverfd met de LHBTI kleuren. Het stadje staat bekend omdat er ook veel kunstnijverheid bedreven wordt.

 Als we doorlopen naar een benzine pomp blijkt de medewerker een Nederlander. Hij koopt biologische producten in en maakt er pakketten van voor particulieren. We nemen een kijkje in de winkel, (duur!!) en duiken weer ons bed in om het restant van de pillen weg te slapen. Op de bergen ligt sneeuw en het stormt behoorlijk. Windkracht 10. Ik kan met moeite de auto/caravandeur openen en alles waait weg. Gelukkig staan we met de kop in de wind. De caravan lijkt wel een schip zo staan we te trillen. Ik hoop maar dat we niet omwaaien, het wordt een onrustige nacht. Omdat het nog steeds stormt, gaan we niet weg met de caravan. We rijden naar Egilsstadir over de hoogvlakte. Het landschap is prachtig. Mooie sneeuwvelden met waterstromen. De watervallen staan aangegeven langs de weg. Stoppen, wandelen en fotograferen is wat we doen. Nog steeds bij windkracht 10 een hele uitdaging. In Egilsstadir bezoeken we het museum. We zien een uitleg over de rendieren, die hier vanuit Noorwegen geïmporteerd zijn. Ook een tentoonstelling over de barre omstandigheden waaronder de mensen vroeger leefden. Hongersnood in de winter was een gegeven, zeker als er in de zomer te weinig geoogst kon worden. Men was volkomen afhankelijk van eigen productie. In de winter bestond het menue meestal uit vlees en vis. Omdat de rendieren hier geen natuurlijke vijand hebben wordt de populatie klein gehouden 4800 dieren. Ze zouden anders over begrazen en gras is hier waardevol. De mannelijke dieren mogen pas na de brons geschoten worden, de koeien als de kalveren op eigen benen kunnen staan. Al met al een leerzame dag. 

.

Breimachine voor kousen.

 Morgen rijden we verder, als het weer het wil. Vandaag was ik even oom Dagobert. Ik had IJslands geld opgehaald om wat cash te hebben. Dit voorlopig even in mijn borstzakje gedaan en vervolgens vergeten. Toen ik mijn jas pakte uit de auto was mijn borstzakje open en vlogen de briefjes eruit. Het was hilarisch, ik rond krabbelend op de grond, pogend de briefjes te pakken waar de wind mee speelde. Onder de auto kon ik er niet bij. Ik roep Fred, die dacht dat ik gevallen was. Uiteindelijk begreep hij het en redde zo ook het laatste papiergeld. Pff weer een ervaring rijker.

Bij Hirtshals

 Morgen is het zover, we zitten drie kwartier rijden van Hirtshals verwijderd. Eergisteren een heerlijke campingplaats gevonden. In Denemarken hebben ze hutten staan (free luft hütten), waarin je mag overnachten. Er is een vuurplaats bij, een afvalbak, die ook nog geleegd wordt plus een droog W.C. die onderhouden wordt. De plek lag bij de Varde rivier. Het was er beeldschoon. In het weiland stond het vol met bloemen. Rolklaver, Engels gras, margrieten, paardebloemen, muur, wilde klaver en ga zo maar door. Een kleurenlust voor het oog. De temperatuur is heerlijk. Bij de rivier ga ik languit in het gras liggen en sluit mijn ogen. Zo rustgevend, lang niet gedaan.

We besluiten hier nog een dag te blijven. ‘s Ochtends komt de hondenclub op het veld trainen. Ze doen een gehoorzaamheids training. We maken een praatje en worden erop attent gemaakt dat er verderop een kraan is voor water. Kunnen we ook ons haar wassen, want tot nu toe nog geen camping gezien.

Gisteravond had ik pech. De houder waar ik warme thee in had zitten liet los van de muur. Een volle beker ging over mijn bed, plus een verbrand achterste. Er is een gezegde ”wie zijn gat verbrand, moet op de blaren zitten”. Dat is bewezen nu.  Gelukkig had ik een waterdicht onderlakens op het matras gelegd, waardoor mijn  matras topper redelijk droog bleef. Maar het is wel een vieze zooi geworden met bruine vlekken in het laken. 

Vandaag is het Hemelvaartsdag. De Denen zijn vrij daardoor is het druk op de weg. We rijden langs de kust en  langs de zee. Voor de lunch stoppen we bij Vejers strand, lopen het duin over en zien de zee. 

Het strand is zo goed als leeg. In de duinen zijn veel vakantie parken en huizen gebouwd. Meestal van hout met een donker bruine kleur. Daar waar de weg door het binnenland loopt zijn uitgebreide velden met bloeiend koolzaad. Ook lopen er talloze koeien in de wei. Er is hier nog zoveel ruimte in vergelijking met Nederland. 

Voor vannacht staan we op een kleine parkeerplaats langs de weg. Morgen begint het avontuur naar IJsland. We hebben er zin in. Zo spannend. 

Zondag 14 mei 2023. Onderweg.

Gisteren was het zover, onze droom reis gaat beginnen. 

Het was behoorlijk hectisch de afgelopen tijd. Kalle en Jelte kwamen bij opa en oma logeren. Met zijn allen zijn we naar het militair museum in Soest geweest. Het was leuk en interessant , dat had ik niet verwacht. Veel uniformen, medailles en wapentuig. Levensechte beelden en filmpjes. 
Onze nieuwe buurman Marco was zo lief houten pallets op de oprit te leggen. Er moest de volgende dag een hut gebouwd worden. De vorige hut had de storm niet overleefd. Een klus voor de hele dag. Spijkers trekken, planken zagen, ga zo maar door. Aan het eind van de dag stond er een hut. Alleen het zeil ontbreekt nog voor het dak. Merel en Eric kwamen de jongens ophalen. Dat werd kaasfondue met zijn allen. Eric kreeg twee hamburgers, hij is niet echt een vegetariër. 
Vrijdag was de bruiloft van Bianca een oud collega en vriendin van mij. We kennen elkaar al zo lang. Een sprookjes huwelijk, afgesloten in een boeren schuur. Ze zag er beeldschoon uit, hij trouwens ook. (Een knappe kop). Haar liefste wens is daarmee in vervulling gegaan. De jongste twee kinderen, waren aandoenlijk in hun outfit.
Uiteindelijk waren we laat thuis, de weg was her en der afgesloten veel omleidingen. Ik weet nog steeds niet hoe we gereden zijn, Ik heb wel Ede meermalen gezien.
Marco kwam ons zaterdag nog goede reis wensen en toen we rond half twee wegreden, werden we door Arno en José uitgezwaaid. Wat hebben we toch super buren! Iedereen houdt het huis in de gaten, zo lief. 

Op naar Vries, dat altijd verder weg ligt, dan je denkt. Tegen half vijf kwamen we aan. Toch wel later dan geplanned. De caravan op de oprit gezet voor onze eerste nacht daar. Eva en Bas kunnen heerlijk koken. Fantastische lamskarbonaadjes, met kip en entrecote op de bbq. Eva had een heerlijke salade gemaakt met allerlei sausjes. Natuurlijk heeft deze inleiding niets te maken met onze reis, maar het was wel het begin. 
Vandaag ons reisplan gemaakt, langs de kust naar Denemarken. De grensovergang bij Bad Nieuweschans doet armoedig aan. Beetje vergane glorie.

Nu staan we langs de kant van de weg bij een omleiding in het Duitse west Friesland even buiten Emden. Tegen half drie waren we beide zo moe, dat we de caravan weggezet hebben en geslapen tot vijf uur. Eerst maar eens bijtanken en energie opdoen. In de auto weet ik allang niet meer waar alles ligt. Die zit bomvol. De eerste dagen redden we ons met Chinees van AH. Ons avontuur is begonnen nog 750 km naar Hirtshals.

Na een heerlijk rustige nacht verder langs de kust. We willen naar de vuurtoren bij Pilsum. Onderweg valt op dat er vreselijk veel toeristen zijn. Bij de parkeerplaats is geen plek voor onze combi, zo druk. Dit is niet wat we verwacht hadden. Omdraaien dus en verder. Eerst nog even het dorpje Pilsum ingelopen. Er staat een mooie oude kerk. We lopen een glaskunst winkeltje binnen. Ik uit mijn verbazing dat deze streek zo toeristisch is. Ze zegt dat dit nog niets is, na Pinksteren kun je over de hoofden lopen en zijn alle parkings vol. Ik laat me “ vreselijk” ontvallen. Ze lacht en vindt dat ik gelijk heb. 

Landschappelijk gezien is de streek niet interessant. Veel cultuur gebied met graan, lijnzaad en dergelijke. Overal waar je kijkt staan windmolens. Het is vlak, de dorpen zijn soms authentiek meestal in lintbebouwing. We rijden nu over een grotere weg richting Wilhelmshaven. Onder Bremerhaven moet een kleine camping zijn ons volgende doel. 

Helaas, de camping is er niet meer. De eerstvolgende is 75 km verderop. Daar heb ik geen zin in, we vinden een plekje aan een bosrand. Het weer is redelijk goed, nog een kleine wandeling. Fred wil zijn zonnepanelen opzetten. De volgende uren is hij bezig met het zoeken naar een los contact. Er moet ergens een draadbreuk zitten. Die is niet gevonden. Een lijntje door een raampje werkt ook. 

Voorbereiden voor onze droomreis naar IJsland.

 6 mei 2023.

Denken, denken en nog eens denken. Wat moet er mee? Hoe koud is het? Waar krijgen we benzine? Onze auto kan geen bio-ethanol hebben. Zo te zien doen ze er niet  aan. De auto is naar de garage geweest voor een check. Een bijna afgebroken uitlaat gerepareerd. Verzekering geregeld.

We kijken veel you-tube video’s, zien prachtige beelden. Maar ook stromend water waar auto’s doorheen gaan. Zo diep, dat weiger ik nu. Mogelijk dat het went. Ja en het wordt koud. 

We zijn naar de dokter geweest voor pillen tegen zeeziekte, deze week nog twee keer naar de tandarts. Ik ben mijn rijbewijs vergeten op te halen, super stom. Dus dat wordt maandag. Alle medicijnen van Fred besteld.

De muizenvallen in huis zijn gevuld, de batterijen van de thermostaat kranen moeten vervangen, kleding gewassen, het huis opgeruimd. De caravan staat al redelijk klaar. Bandenspanning gecontroleerd. Na onze ervaring in Bretagne, toch maar rijplaten aangeschaft, die komen ook nog, 

Een camping kaart is aangeschaft, vaak hebben de camping geen faciliteiten. Bij de Action vond ik een opvouwbaar honden bad, die kan dienst doen als douchebak. Toch nog even nadenken over de water afvoer, want de natuur in IJsland is kostbaar. Een kano ton brengt uitkomst.

En dan de reserve onderdelen die we meenemen, een extra accu, een pompje, gereedschap, maar ook extra zonnepanelen. Het moet allemaal de auto in, naast de koelkast en de porta potti en kratten vol met gedroogd eten.

Omdat we drie dagen varen, moet er een tweede tas mee met toilet spullen, iPad, e-reader, etc. En natuurlijk onze foto spullen. De verwachtingen zijn hoog gespannen. Hopelijk valt het weer mee.

Deze week nog een paar bezoekjes afleggen en vrijdag naar de bruiloft van Bianca.

Daarna op naar Denemarken. Spannend allemaal.