28 juni 2023

Zes weken zijn voorbij, de tijd is snel gegaan. We hebben zoveel indrukken opgedaan. Als ik door mijn foto’s blader, besef ik wat we gezien hebben. Zoveel afwisselende landschappen. Kleine dorpen, vissersplaatsjes met mooie haventjes, veel garages, kleine industrieterreinen   en kerken.  Reykjavik hebben we niet gezien.  De huizen zijn bekleed met golfplaat, met daarachter isolatie. Bakstenen huizen zie je weinig.

Eten kun je kopen bij de benzine pomp. De mensen zijn aardig en behulpzaam. Een man, die een garage heeft, sprak ik aan over zijn enorme auto met banden van één meter doorsnede. Hij had de auto zelf gebouwd, dat mag in IJsland. Alles kun je verbouwen aan de auto, behalve de stuurinrichting. Hij vertelde trots, dat ze afgelopen winter over de bevroren gletsjer gereden zijn om in het warme water van de krater te zwemmen. Hij heeft die auto ook echt nodig voor de winter, anders komt hij nergens. Klaag ik over het gebruik, dat ding zuipt het dubbele. Daarnaast heeft hij een plug-in hybride, verplicht door de regering. Hij klaagt erover dat die auto weinig nut heeft als hij naar Akureyri rijdt, de batterij laadt dan niet op (snelweg) en heeft hij 300 kilo dood gewicht, hetgeen het verbruik doet stijgen.

Gisteren een berekening gemaakt. Dankzij al mijn gedroogde eten, waar we nu de meeste tijd op leven, hebben we slechts een kleine 400 euro uitgegeven aan brood, skyr/yoghurt en af en toe een sinaasappel. Brood kost 5 euro, een kilo yoghurt 8 euro. Daar staat een giga rekening tegenover aan benzine van 2000 euro. Als luxe zijn we drie keer een warm bad ingegaan, dat was heerlijk. Een biertje gedronken en bubbels in het bad.

Over het algemeen heeft de trailer ons niet in de steek gelaten. De problemen met de kachel waren oplosbaar door een reserve unit. De caravan heeft geleden van steenslag, een kapotte lamp plus reflector. Allemaal niet ernstig. Fred heeft zich voorgenomen een ”stone guard” op de trailer te bouwen. 

Natuurlijk zijn er dingen mis gegaan. Een deur, die uit je handen vliegt door de wind, Fred die dingen vergeet, benzine die niet verkrijgbaar is of die stomme pijn in mijn been en handen, waar ik geen invloed op heb. (Handen moet ik naar laten kijken). Ook  ‘zorgen’ reizen met ons mee, het is droog in Nederland, overleeft de tuin het? Mijn zwager die een meningitis heeft en al een maand in het ziekenhuis ligt, waarvan de afloop niet duidelijk is, of de zorgen van lieve vrienden over hun zoon. Het leven laat je niet los. Ik vind het fantastisch, dat we samen dit kunnen doen. We leven tenslotte op 3m2 en jagen elkaar de tent niet uit. Zoals in ieder huwelijk zijn er natuurlijk wel eens “momenten”, maar toch ben ik blij met “ons”, ook na 25 jaar. 

Vanuit Reydarfjördur hebben we een tocht de bergen in gemaakt, via een onverharde weg. Ik denk een aanleg- en onderhoudweg voor de elektrische leidingen. Deze keer heel spannend, veel kuilen en zelfs grote stenen op de weg, die van de helling gerold waren. 

Er hing een dikke mist, dat beperkte het zicht behoorlijk. In de lagere delen was het landschap weer zo mooi. Kloven van tientallen meters diep, watervallen en veel groen. 

En toen begon het te regenen en hield niet echt op. De volgende dag na een rondje langs het meer, waar we een grot bezocht hebben met kalk kristallen, naar Seydisfjordur gereden. Deze kristallen zijn zeer bijzonder en in verschillende musea te vinden. 

Het was een stevige klim naar boven. 

Bij de auto zouden we eten, als ik om thee vraag, komen we erachter dat de ketel nog op het vuur staat te koken. Fred heeft hem niet uitgedaan. (“Mijnheer is niet thuis en mevrouw is niet thuis” Annie) Daar was ik van uitgegaan, omdat hij zijn tanden stond te poetsen en de thermoskan klaar stond. In vliegende vaart naar de caravan terug. Ik wist dat de gastank niet helemaal vol zat en we hebben inderdaad geluk. De ketel is voor de helft leeg, en gelukkig de gastank ook. Pff weer een leermoment vol stress, maar het moet niet gekker worden. Het zet me vreselijk aan het denken.

Morgen varen we naar Denemarken. We hebben geen verbinding op de boot en zijn onbereikbaar. Op 1 juli in de middag komen we aan. Vandaag spullen inpakken en organiseren, zeeziekte pillen niet vergeten. Het regent nog steeds, niet echt fijn. Al met al hebben we het goed gehad. Ik ben blij dat we gegaan zijn. De verwachtingen waren hoog, die zijn deels uitgekomen, de toeristen industrie bloeit hier en dat viel  tegen. Veel Japanners, Chinezen en Amerikanen. Busladingen vol ouder publiek. Wij hadden gelukkig de tijd en aan ons zelf. Anders was het meer “hop” on- “hop” off geworden, om het eiland in 8 dagen te zien.